background

"Блізка ля мяне Ты, Пане..."

Давяраць Богу сваё жыццё...

"Я – дарога, праўда і жыццё..."

Яднацца ў адзіным Пану нашым, Езусе Хрысце.

Праслаўляць Бога ў Яго святыні.

Любіць адзін аднаго любоўю, якою Хрыстос любіць Свой Касцёл.

Праслаўляць Бога ў Яго святыні.

Image 4 title

type your text for 4th image here

Image 4 title
Вторник, 13 Декабрь 2016 20:00

Чытанне духоўнай літаратуры: “Быць пакорным сэрцам”

Автор 
Оцените материал
(0 голосов)

Калі надыходзіць свята Нараджэння Пана, мне падабаецца сузіраць выявы Дзіцяткі Езуса. Гэтыя фігуркі, паказваючы нам Пана, які прынізіў сябе, нагадваюць мне, што Бог кліча нас, што Усемагутны пажадаў стаць безабаронным, што Ён пажадаў быць залежным ад людзей. З бэтлеемскай калыскі Хрыстус кажа мне і табе, што мы Яму патрэбныя, Ён вымагае ад нас весці хрысціянскае жыццё без кампрамісаў, поўнае адданасці, працы, радасці.

Мы ніколі не асягнем сапраўднай лагоднасці духа, калі не будзем следаваць праўдзе Езуса, калі не будзем пакорныя, як Ён. Я настойліва паўтараю: вы бачылі, у чым укрытая Божая веліч? У яслях у пялюшках, у пячоры. Нашае жыццё стане дзейсным і збаўчым толькі тады, калі напоўніцца пакораю, калі мы перастанем клапаціцца пра сябе і з усёй адказнасцю пачнем дапамагаць іншым людзям.

Часам нават сярод добрых душаў становіцца звычайным правакаваць асабістыя канфлікты, якія вядуць да сур’ёзных турботаў, але не маюць ніякай аб’ектыўнай прычыны. Яны вынікаюць з недахопу ведаў пра саміх сябе, што вядзе да пыхі, – з’яўляецца жаданне знаходзіцца ў цэнтры ўсеагульнай увагі і захаплення, схільнасць заўжды выстаўляць сябе ў добрым святле, няўменне знікнуць, учыніўшы нешта добрае, зацыкленасць на асабістай бяспецы. Такім чынам, многія душы, якія б маглі цешыцца дзівосным спакоем і нязмернай радасцю, з прычыны сваёй самазадаволенасці і ганарлівасці ператвараюцца ў душы няўдзячныя і бясплодныя.

Хрыстус быў “пакорны сэрцам” (Мц 11, 29). На працягу ўсяго свайго жыцця Ён не жадаў для сябе нічога асаблівага, ніякіх прывілеяў. Напачатку Ён правёў дзевяць месяцаў ва ўлонні сваёй Маці, як і кожны чалавек, да крайнасці натуральна. Езус больш чым хто ведаў, што чалавецтва пакутуе на вострую патрэбу Бога. З-за гэтага Ён прагнуў прыйсця на зямлю, каб збавіць кожную душу, але Ён не апярэджваў час. Прыйшоў у сваю гадзіну, як прыходзяць на свет усе іншыя людзі. З моманту зачацця і да нараджэння ніхто – апроч сятога Юзафа і святой Альжбеты – не ведаў пра гэты цуд: Бог прйшоў і пасяліўся сярод людзей.

(…) Як можна мець такое цвёрдае сэрца, каб прывыкнуць да гэтых сценаў? Бог прыніжае сябе, каб мы маглі наблізіцца да Яго, каб маглі адказаць на Яго любоў нашай любоўю, каб нашая свабода з пашанаю схілілася не толькі перад відовішчам Яго моцы, але і перад цудам Яго пакоры.

З кнігі “Хрыстус праходзіць побач”, святы Хосэмарыя Эскрыва

Прочитано 682 раз
Адмін

Рэдакцыя сайта
 

Авторизуйтесь, чтобы получить возможность оставлять комментарии